Herkenbaarheid in De Luizenmoeder


Algemeen / zaterdag, februari 10th, 2018

Inmiddels zijn we alweer een aantal afleveringen verder en zitten we er helemaal in, maar De Luizenmoeder is en blijft een geweldige serie. Enne, goed nieuws voor alle fans, want de komst van het tweede seizoen is al bevestigd door AVROTROS. Yes!

In De Luizenmoeder staan de – soms opmerkelijke – gebeurtenissen op het schoolplein en in de klas centraal, wat zorgt voor de nodige herkenbaarheid bij real life schoolpleinmoeders. Dat geldt ook voor de redactieleden van Flair. Benieuwd naar hun ervaringen? Lees mee:

Hoofdredacteur Leonieke: Een moeder heeft een keer de ‘doorgeefboot’ in de kliko gegooid, zo’n kartonnen doos met twee nepressopalen. Ze wist niet dat dat ding doorgegeven moest worden en was stiekem een beetje klaar met al die werkjes die elke keer mee naar huis kwamen. Na een paar dagen kwam er een app in de klassenapp van een moeder met de vraag ‘waar de doorgeefboot was, want haar dochter was er erg aan gehecht’. Je begrijpt, dat werd een hele toestand.

Content Manager Bettina: Ik had ’s morgens bij het brengen altijd haast, omdat ik fulltime werk. Ik had daardoor nooit tijd om klusjes te doen voor/op school. En de juffrouw van mijn zoon wist dat altijd zo lekker in te wrijven. Dan kwam ik aan bij de klas en dan zei ze: ‘Ik zoek nog moeders om herfsttafels te knutselen/de kapstok te verven/de toiletten schoon te maken/de wandelende takken te verzorgen in de vakantie’. En dan meteen er achteraan: ‘O nee, daar heb jij natuurlijk geen tijd voor.’ Overigens vroeg ze nooit aan de haastende vaders of die iets konden doen, het was blijkbaar duidelijk dat zij wél ‘gewoon’ aan het werk moesten.

Op een dag kregen alle kinderen een briefje mee naar huis. De strekking van het verhaal: het is ons helaas niet gelukt om de kinderen de eerste beginselen van rekenen bij te brengen. Kunt u zelf uw kind de tafels van 1 t/m 10 aanleren? Ik weet niet waar de juf dan wel de hele dag mee bezig was (antizwaaistoplichten waren er nog niet).

Omdat er op school een traktatiebeleid heerste, vroeg ik de juffrouw of het goed was als ik zelf cupcakes zou maken. Dus netjes zonder kleur- en smaakstoffen of andere rotzooi. Kreeg ik te horen dat ik beter zakjes chips kon uitdelen. Sorry? Overigens mochten daar ook nooit twee kinderen op één dag trakteren, en was mijn zoon toevallig op dezelfde dag jarig als een klasgenootje tijdens de hele basisschoolperiode. Hij moest dus altijd een dag voor of na zijn verjaardag jarig zijn.

Coördinerend Eindredacteur Chantal: Moeder B: ‘Is hij nou nog niet zindelijk? Die van mij wel hoor. Voor zijn derde verjaardag.’ Zegt moeder B. Ter info: Ravi is net drie. Moeder B gaat verder: ‘Je moet je er gewoon op focussen. Renate wil haar jongetje ’s nachts niet wakker maken, nou die heeft dan nog ongelukjes. Dat heeft die van mij NOOIT gehad.’

Ik knik dan en denk bij mezelf, hoewel ik er niet aan mee wil doen: Dat kind van jou kan niet tellen, en kent geen een kleur. Ravi kan tellen in het Engels en Nederlands, en kent alle kleuren, en praat beter dan jouw kind dat nota bene 9 maanden ouders is.’ Stop met vergelijken! En als je wilt vergelijken: vergelijk je kind met een kind van dezelfde leeftijd.

Eindredacteur Aleida: Mijn dochter is nogal eigengereid. Dat werd door andere ouders vaak anders uitgelegd. Zo is ze een keer als enige van haar vriendinnengroepje van destijds (groep 4) niet uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. De uitleg van de jarige vriendin: ‘jij mag niet komen van mijn moeder, omdat jij altijd de baas wilt spelen.’

Vorig jaar, mijn dochter zat in groep acht. Ik was in de stad toen mijn zoon belde: de vader van een meisje uit de klas van mijn dochter had kwaad voor de deur gestaan. Hij riep tegen mijn zoon: ‘Waar is Tess?’ Maar Tess was met een vriendin mee. Ineens kreeg ik een appje van de moeder van die vriendin: we moesten naar de ouders van de klasgenoot want Tess en haar dochter hadden dat meisje schijnbaar gepest. Ik belde die vader waar hij het lef vandaan haalde om bij mij thuis verhaal te komen halen zonder mij daarin te betrekken. Hij vond ook dat ik maar even langs moest komen. Tess, de andere vriendin en haar moeder waren er ook. Wat bleek? Het was gewoon meidengekrakeel, zoals ettelijke malen eerder tijdens haar basisschoolcarrière. En in die jaren was mijn dochter óók weleens gepest, buitengesloten, genegeerd en huilend thuisgekomen. Óók door het nu o zo zielige klasgenootje. Gekrakeel waar ik me vaak heel druk over had gemaakt, maar waarvan ik al snel leerde dat al mijn zorgen voor niets waren, omdat ze de volgende dag weer dikke vriendinnen zouden zijn. Ik heb nog steeds spijt dat ik toen ook naar die vent heb geluisterd en mijn dochter dat gezeik heb laten ondergaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *